دانشگاه تبریزفصلنامه تاریخ نامه ایران بعد از اسلام2251757X133320221222Collection of articles number 33مجموعه مقالات شماره 33117216442FAJournal Article20220321https://tuhistory.tabrizu.ac.ir/article_16442_ade52b9051369ec0fd03060937c668cc.pdfدانشگاه تبریزفصلنامه تاریخ نامه ایران بعد از اسلام2251757X133320221222Examining the Performance of Millspaugh in Reducing and Stabilizing Prices in Iran (1942-1944)بررسی عملکرد میلسپو در تعدیل و تثیبت قیمتها در ایران (1323- 1321 ش)1251612010.22034/jiiph.2022.52659.2350FAمحمدبختیاریاستادیار دانشگاه بینالمللی امام خمینی (ره)، قزوین،Journal Article20220722The occupation of Iran by the Allies in World War II and the forced resignation of Reza Shah caused many political, social, economic and security crises. In such a situation, the parliament and the government of Iran, with the advice and support of England and the United States and with the initial approval of the Soviet Union, considered hiring advisers from the United States to organize the situation and overcome the economic and administrative problems. In this regard, Arthur Millspaugh, who had already come to Iran once as the head of finance and, considering the conditions of the time, had left behind a relatively successful performance, was hired as the head of Iran's finance. The purpose of the current study is to investigate the performance of Millspaugh in reducing and stabilizing prices during the two years of its presence in Iran (1942-1944). The research method in this article is descriptive-analytical and the method of collecting library and documentary information. The results of this research showed that Millspaugh had an unsuccessful performance in adjusting and stabilizing the prices of goods despite his broad authority and all-round support of the Allies so the price of many goods continued to increase during his presence in Iran, and if in goods such as Wheat, rice and some agricultural products show signs of price stabilization and reduction. It is not because of Millspaugh's actions, but due to the abundance of agricultural products and the determination of the task of war on many fronts in 1944.اشغال ایران از سوی متفقین در جنگ جهانی دوم و استعفای اجباری رضاشاه، سبب بروز بحرانهای سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و امنیتی فراوانی شد. در چنین شرایطی، مجلس و دولت ایران، با توصیه و حمایت انگلیس و آمریکا و با تأیید اولیه شوروی، استخدام مستشارانی از آمریکا جهت ساماندهی اوضاع و غلبه بر مشکلات اقتصادی و اداری را مورد توجه قرار دادند. در همین راستا، آرتور میلسپو که قبلاً نیز یک بار بهعنوان رئیس مالیه به ایران آمده و با توجه به شرایط زمانه، عملکرد نسبتاً موفقی از خود بر جای گذاشته بود، بهعنوان رئیس کل دارایی ایران استخدام شد. هدف پژوهش حاضر بررسی عملکرد میلسپو در تعدیل و تثبیت قیمتها در طی دو سال حضورش در ایران (1323- 1321ش) است. روش تحقیق در این مقاله، توصیفیتحلیلی و روش گردآوری اطلاعات کتابخانهای و اسنادی است. نتایج این پژوهش نشان میدهد میلسپو با وجود اختیارات گسترده و حمایت همهجانبه متفقین، در تعدیل و تثبیت قیمت کالاها عملکرد ناموفقی داشت، طوری که نرخ بسیاری از اجناس در زمان حضور او در ایران همچنان افزایش یافت و اگر در کالاهایی همچون گندم، برنج و برخی محصولات کشاورزی، نشانههایی از تثبیت و کاهش قیمت دیده میشود، نه بهخاطر اقدامات میلسپو، بلکه بیشتر به دلیل فراوانی محصولات کشاورزی و معین شدن تکلیف جنگ در بسیاری از جبههها در سال 1323بود.https://tuhistory.tabrizu.ac.ir/article_16120_432344ad62429f4faa1954f58c43da0c.pdfدانشگاه تبریزفصلنامه تاریخ نامه ایران بعد از اسلام2251757X133320221222Typology of Seljuk political marriages (590-447 AH); Effects and consequencesگونهشناسی ازدواجهای سیاسی سلجوقیان (۵۹۰ ـ ۴۴۷ق)؛ آثار و پیامدها27551612110.22034/jiiph.2022.51509.2323FAحمیدهدانشجودانشجوی دکتری تاریخ ایران بعد از اسلام دانشگاه فردوسی مشهدفخریزنگی آبادیاستادیار دانشگاه پیام نور، تهرانJournal Article20220509The Seljuks were a Turkic family and a tribe of Ghaz Turks who migrated to Iran from Transoxiana. One of the measures that they took to maintain their position was to establish family ties. The political marriages of the Seljuks, which took place for various political reasons, had political effects and consequences for them and the Seljuks without considering that these marriages will leave negative effects in the future and through these marriages, the Seljuks hoped to be better able to exert their influence in the region. Although in the Seljuk rule, these political marriages could be described as both internal and external, but the form of extramarital was much more influential. This study tries to answer the question by descriptive-analytical method that what were the effects and consequences of Seljuk political marriages for them? The results of the study show that the achievements of these marriages in most cases were in the form of transfer of power, legitimacy and spiritual power for the Seljuks, stability of borders, elimination of enemity, consolidation of power, gaining an ally and finally maintaining the Seljuk rule.سلجوقیان خاندانی ترکتبار و طایفهای از ترکان غُز بودند که از ماوراءالنهر به ایران مهاجرت کردند. از تدابیری که آنان برای حفظ موقعیت خود بهکار گرفتند، برقراری پیوندهای خانوادگی بود. ازدواجهای سیاسی سلجوقیان که با اغراض سیاسی مختلفی صورت میگرفت، آثار و پیامدهای سیاسی برای آنان بههمراه داشت و سلجوقیان بدون در نظرگرفتن اینکه این ازدواجها در آینده آثار سوئی بر جای خواهد گذاشت، امید داشتند با این پیوندهای مصلحتی، بهتر بتوانند نفوذ خود را در منطقه اعمال کنند. هرچند در حکومت سلجوقیان از این ازدواجهای سیاسی میتوان به دو شکل درونخاندانی و برونخاندانی نام برد، اما شکل برونخاندانی بسیار تأثیرگذارتر بود. این پژوهش میکوشد با روش توصیفیتحلیلی به این پرسش پاسخ دهد که ازدواجهای سیاسی سلجوقیان چه آثار و پیامدهایی برای آنان بههمراه داشت؟ نتایج بررسی نشان میدهد، دستاوردهای این ازدواجها در بیشتر موارد بهشکل انتقال قدرت، مشروعیتبخشی و قدرت معنوی برای سلجوقیان، ثبات امنیت در مرزها، رفع دشمنی، تثبیت قدرت، بهدست آوردن متحد و در نهایت حفظ حکومت سلجوقیان بوده است.https://tuhistory.tabrizu.ac.ir/article_16121_73ed7fd5363744a05a76dbe51014480d.pdfدانشگاه تبریزفصلنامه تاریخ نامه ایران بعد از اسلام2251757X133320221222From the emergence in the traditional paradigm to the decline in the modern paradigm:The position of the Safavids in the historiography of the Qajar periodاز ظهور در پارادایمِ سنت تا افول در پارادایمِ مدرن: جایگاه صفویان در تاریخنگاری دورۀ قاجار57801612210.22034/jiiph.2022.50884.2311FAحمیدصادقیدانشجوی دکتری تاریخ ایران دانشگاه اصفهاننزهتاحمدیدانشیار دانشگاه اصفهانمرتضیدهقان نژاددانشیار دانشگاه اصفهانJournal Article20220324The historiography of the Qajar period, under the influence of the discourse of modernity and its requirements, went through a historical experience. The result of this development was the creation of boundaries between the two historical perspectives of tradition and modern as two distinct paradigms. Based on this discursive development, a double reading of the Safavid issue also took place. In the first narrative of lived experiences, ideological requirements and historical perspectives aligned with the traditional historiographical paradigm, the memory of the Safavids was narrated with a kind of pride, and of course as a source of legitimacy with a proud and epic tone. On the opposite point and from the perspective of critical and modernist historians aligned with the modern discourse, all those previous characteristics and criteria were reversed from a new perspective, the position of the Safavids was reduced to a burdensome, decadent and anti-modern position. Based on these two approaches, the problem of this research is how did the rise and fall of the Safavids occur in these two historiographical perspectives? This question will be answered in an analytical way and based on the content criticism of the narratives of historians of the Qajar period. The hypothesis of this article is that in proportion to the transition from tradition discourse to modernity and the beginning of the gradual dominance of modern discourse in this period, the position of the Safavids also fell from a legitimizing, lofty and proud position to a low position and became an important pillar in the degeneration of the historians of this period. The course was converted.تاریخنگاری دورۀ قاجار، تحت تأثیر گفتمانِ تجدد و منطقِ درونی آن، یک تجربۀ تاریخی را پشت سر گذاشت که برآیندِ آن، ایجادِ خطِ حایلی آشکار میان دو چشماندازِ تاریخی سنت و مدرن بهمثابۀ دو پارادایم متمایز بود. بر مبنای این تحول گفتمانی، خوانشی دوگانه از مسئلۀ صفویان نیز اتفاق افتاد که محصول اقتضائات گفتمانی و مرزبندیهای پارادایمیک میان دو کلانروایتِ سنت و تجدد بود. در روایتِ نخست، تحت تأثیر تجربههای زیسته، اقتضائات ایدئولوژیکی و چشماندازهای تاریخی همسو با پارادایمِ سنت، یاد و خاطرۀ صفویان، با نوعی خرسندی، مباهات و البته بهمثابه تکیهگاهی مشروعیتبخش با لحنی تفاخرآمیز و حماسی روایت شد و در نقطۀ مقابل، در چشمِ مورخانِ منتقد و تجددخواهِ همسو با گفتمانِ مدرن، تمامِ آن خصلتها و معیارها وارونه شده و این بار، از یک چشماندازِ نو، جایگاه صفویان به موقعیتی خُسرانبار، منحط و ضد تجدد تقلیل یافت. مسئلۀ این پژوهش، تأمل در چرایی ظهور و افول صفویان در این دو چشمانداز تاریخی است که به روشی تحلیلی و با تکیه بر نقدِ محتوایی روایتهای مورخانِ دورۀ قاجار انجام خواهد شد. بر این مبنا، این فرضیه قابلطرح است که به تناسبِ گذار از گفتمانِ سنت به تجدد و سیطرۀ تدریجی گفتمانِ مدرن در این دوره، موقعیت صفویان نیز از وضعیتی مشروعیتبخش، والا و تفاخرآمیز، به موقعیتی نازل درافتاد و به رکنی مهم در انحطاطشناسی مورخانِ این دوره مبدل شد.https://tuhistory.tabrizu.ac.ir/article_16122_805994a2badc7b3aea068aa87148409d.pdfدانشگاه تبریزفصلنامه تاریخ نامه ایران بعد از اسلام2251757X133320221222Critical discourse analysis of Sardar Maryam Bakhtiari's memoirsگفتمان کاوی انتقادی خاطرات سردار مریم بختیاری811031612310.22034/jiiph.2022.52869.2354FAسمیهعباسیدکتری ایران اسلامی دانشگاه تربیت مدرس تهرانسمیهخانی پوراستادیار دانشگاه ولیعصر (عج) رفسنجانJournal Article20220802The memoirs of the Qajar era, whose formation and development are closely related to the arrival of modern manifestations in Iran, began and developed with the pen and expression of male narrators.In these works; women do not play a role as an independent subject But Sardar Maryam Bakhtiari's book; as a first female memoirist of the Qajar era, is a different work. The main issue of this paper is the analysis of Maryam Bakhtiari's memoirs, based on Farklough's critical discourse analysis approach, in order to find out how generic roles are represented in this work. Therefore, by using the three main topics of this theory in text, discourse practice and social practice, it can be analyzed that this book, contrariwise the traditional discourse, emphasizes on the roles and being of women in the society and the necessity of according them importance. Also, other obtained results of the research show that her book has gone beyond the field of discourse confined in tradition, in this regard, through combining generic actions in the form of language with feminine feelings, Sardar Maryam has gone beyond her interdiscourse texts and created a different text. Which produced a construction of thought beyond her era.خاطرات عصر قاجار که زمینههای شکلگیری و توسعۀ آن ارتباطی تنگاتنگ با ورود مظاهر مدرن به ایران دارد، با قلم و بیان مردان روایتگر آغاز و توسعه یافته است. دراین آثار زنان بهعنوان سوژهای مستقل نقشی ندارند؛ اما کتاب سردار مریم بختیاری، بهعنوان اولین زن خاطرهنگارعصر قاجاری، در این میان اثری متفاوت است. مسئلۀ اصلی و هدف نوشتار حاضر واکاوی متن خاطرات مریم بختیاری با تکیه بر روش گفتمانکاوی انتقادی فرکلاف، جهت رسیدن به چگونگی بازنمایی نقشهای جنسیتی در این اثر است. لذا با استفاده از سه مبحث اصلی این نظریه در حیطۀ متن، پرکتیس گفتمانی و پرکتیس اجتماعی، میتوان چنین تحلیل کرد که این اثر برخلاف گفتمان سنتی، بر نقشها و وجود زنان در جامعه و لزوم اهمیت دادن به ایشان، تأکید دارد. همچنین دیگر یافتههای پژوهش نشان میدهد که کتاب خاطرات او پا را از حوزۀ گفتمان محصور در سنت فراتر نهاده و در همین راستا سردار مریم با ترکیب کنشهای جنسیتی در قالب گفتاری با احساس زنانه، از متون میان گفتمانی خویش فراتر رفته و به خلق متنی متفاوت دست زده است که همانا محصول آن، برساخت اندیشهای فراتر از عصر خویش است.https://tuhistory.tabrizu.ac.ir/article_16123_00d410d13dc9ad6ab753340577cb6919.pdfدانشگاه تبریزفصلنامه تاریخ نامه ایران بعد از اسلام2251757X133320221222Policy-Implementation Means in the court of Sultan Ḥosayn Bāyqarāابزارهای اجرای سیاست در دربار سلطان حسین بایقرا1051271612410.22034/jiiph.2022.52397.2343FAسید علیمزینانیاستادیار دانشگاه علامه طباطبایی تهرانJournal Article20220705In Iran during the Timurid era, the fundamental-civilizational difference between the sedentary society of Iran and the nomadic communities of Tatar shepherds made the possibility of combining and merging the traditions of these two groups to be ruled out, and because of this, the non-urban traditions of the steppe and the urban traditions settled inevitably together and co-existed. This confrontation has been studied from different perspectives; however, the present article aims at going through the aforementioned confrontation from a new perspective by focusing on policy-implementation means. Thus, the present article, using a descriptive-explanatory method, attempts to introduce and typify the means of implementing political power in Herat during the reign of Sultan Ḥosayn Bāyqarā among three groups of people of the sword, people of the pen and the Sultan himself. The conclusion of this article indicates that in the court of <em>Sultan</em> Ḥosayn Bāyqarā, we are faced with two main types of political means: urban and steppe. The people of the sword relied on "blood relations and tribe", "Qazāqhood", and the tradition of "succession"; the people of the pen also relied on "setting up parties", "bestowing/withholding offices", "distributing money", and finally "looting and sending people to exile"; and the Sultan himself, in addition to controlling all the urban and steppe means, sought to realize his political objectives by benefiting from two additional means: "joint office-holding" and "granting/withholding special favors". در ایران عصر تیموری تفاوت بنیادی-تمدنی میان جامعه یکجانشین ایران و جمعیتهای شبانپیشۀ تاتار موجب میشد که امکان تلفیق و ادغام سنتهای این دو گروه تا حد زیادی منتفی شود و به این خاطر سنتهای دشت و سنتهای شهر در کنار هم ساکن شده و به همزیستی بپردازند. این تقابل تابهحال از ابعاد مختلفی مورد بررسی قرار گرفته است. بهعنوان مسئله اصلی خود، این نوشتار در پی آن است که تقابل پیشگفته این بار از منظر ابزارهای اعمال سیاست پیگیری کند. بر این اساس ازنظر روششناسی مقاله حاضر میکوشد با اتکا به شیوه توصیفیتشریحی ابزارها و لوازم اعمال قدرت سیاسی در هراتِ دوره سلطان حسین بایقرا را در میان سه گروه اهل شمشیر، اهل قلم و شخص سلطان گونهشناسی و معرفی نماید. نتیجهگیری این نوشتار حاکی از آن است که در دربار سلطان حسین بایقرا ما با دو گونه اصلی ابزار سیاستورزی مواجه هستیم، «ابزار شهر» و «ابزار دشت». اهل شمشیر با تکیه بر ابزارهایی چون «خون و طایفه»، «قزاقیگری»، «سنت جانشینی»؛ اهل قلم هم با تکیه بر ابزارهایی دیگری مانند «تشکیل حلقه»، «ذخیره و اعطای/ممانعت از اعطای مناصب»، «توزیع پول و سطح ثروت» و نهایتاً «غارت و تبعید»؛ سلطان هم علاوه بر سرنخداری تمام ابزارهای «شهر» و «دشت»، با بهرهمندی از دو ابزار مضاعف یعنی «شراکت» و «عنایت خاصه/سلب عنایت» در پی تحقق منویات سیاسی خود بودند.https://tuhistory.tabrizu.ac.ir/article_16124_b80bc32b6d89a023e5dbaf03cb092388.pdfدانشگاه تبریزفصلنامه تاریخ نامه ایران بعد از اسلام2251757X133320221222The Importance of "Mavaheb-e Elahi" in the Social History of Muzaffaridsاهمیت کتاب مواهب الهی برای تاریخ اجتماعی آل مظفر1291531612510.22034/jiiph.2022.53149.2361FAجمشیدنوروزیدانشیار دانشگاه الزهراء تهرانمژگانصادقی فرددکتری تاریخ بعد از اسلام پیام نور، تهرانJournal Article20220824As the first and foremost source in the history of Muzaffarids , the book of "Mavaheb-e Elahi" is worked out by Moein Al-Din Yazdi who was a historian, jurist, narrator and also held an official position in this Post-Ilkhanid local government. Though including main political and military events in the territory of Muzaffarids (Kerman, Yazd and Fars in particular), this book also provides trivial but valuable information about the social and cultural issues related to the mentioned government. Since, lead to the formation of a broader viewpoint on the social situation of the turbulent and chaotic interregnum era between the fall of the Il-Khanid and the rise of the Timurid empire, the main goal of the present research is to examine the topics beyond the political-military issues mentioned in this book. This research is set out to represent social subjects and phenomena in "Mavaheb-e Elahi," employing a descriptive-analytical method based on the library resources, precise examination of the political events and wars covering the largest part of the book, extracting trivial social history data mixed with this information as well as focusing on direct and indirect hints mentioned by the author dealing with some issues related to social situations. The findings of the research indicate that in addition to write the official history of Al-e Muzaffar and owning historical, religious and political insights, Moein Al-Din Yazdi, has also paid attention to social issues and portrayed the situation of some social groups and peasantries. In line with this, the position and role of some groups including religious thinkers, Shiites, Sadat, Sufi sheikhs, court women, military and court officials as well as bandits have also been taken into account. Finally, there are also referrings to some social and civilizational phenomena such as famine, destruction, massacre, disease, architecture and music during the turbulent era of the 15th century A.D.کتاب <em>مواهب الهی</em> اثر معینالدین یزدی، بهعنوان نخستین و مهمترین منبع تاریخ آلمظفر، نگاشته مورخ، فقیه و محدثی است که صاحب منصب این حکومت محلی پساایلخانی نیز بوده است. گرچه <em>مواهب الهی</em>، عمدتاً دربردارنده وقایع سیاسی و نظامی در گستره قلمرو آلمظفر (خاصه کرمان، یزد و فارس) است، اما اطلاعات اندک ولی ارزنده از مسائل اجتماعی و فرهنگی این حکومت ارائه نموده است. هدف اساسی این پژوهش، بررسی موضوعاتی ورای مسائل سیاسینظامی این اثر است که موجب شکلگیری افق وسیعتری درباره اوضاع اجتماعی دوران پرآشوب و مملو از هرجومرج عصر فترت میان سقوط ایلخانان تا برآمدن تیموریان میگردد. این نوشتار بر آن است با بهرهگیری از روش توصیفیتحلیلی مبتنی بر مطالعه منابع کتابخانهای، از طریق بررسی دقیق اطلاعات رویدادهای سیاسی و جنگها که بیشترین حجم اثر را در برگرفته، استخراج برخی دادههای اندک تاریخ اجتماعی ممزوج با این اطلاعات و نیز تمرکز روی اشارات مستقیم و غیرمستقیم مولف به برخی مطالب مرتبط با اوضاع اجتماعی، به بازنمایی مضامین و پدیدههای اجتماعی در <em>مواهب الهی</em> بپردازد. دستاوردهای حاصل از پژوهش، بیانگر آن است که معینالدین یزدی با وجود اهتمام به نگاشتن تاریخ رسمی آلمظفر و داشتن بینش تاریخی، اعتقادی و سیاسی، هم گهگاه به مضامین اجتماعی توجه نشان داده و هم تا حدی وضع برخی گروههای اجتماعی و رعایا را بهتصویر کشیده است. در این راستا، جایگاه و نقش برخی گروهها، مانند اندیشمندان دینی، شیعیان و سادات، شیوخ متصوفه و زنان درباری، امرای نظامی و دیوانی و راهزنان را مورد توجه قرار داده است. همچنین اشاراتی به برخی پدیدههای اجتماعی و تمدنی همچون قحطی، ویرانی، کشتار، بیماری، معماری و موسیقی در زمانه پرآشوب سده هشتم هجری، داشته است.https://tuhistory.tabrizu.ac.ir/article_16125_b7601c7a3233c05a427e0e9cd17cc272.pdfدانشگاه تبریزفصلنامه تاریخ نامه ایران بعد از اسلام2251757X133320221222Black Sea or Sea of Trebizond:
Significance of Trebizond Port in Persians’ knowledge of Black Sea in the Middle AgesBlack Sea or Sea of Trebizond: Significance of Trebizond Port in Persians’ knowledge of Black Sea in the Middle Ages1551721612610.22034/jiiph.2022.48298.2254FAاحمدفضلی نژاددانشیار دانشگاه شیرازعبدالرسولخیراندیشاستاد دانشگاه شیرازفرج اللهاحمدیدانشیار دانشگاه تهرانJournal Article20211006Like other bodies of water, the Black Sea has been given a number of names. It was known as the Sea of Trebizond during the early Islamic centuries due to the popularity of the Trebizond Port in the south coast of the sea. Muslims in general and Iranian and Azeri merchants in particular contributed to the boom of trade in this port. Thus, the sea was named after its most important port because of its commercial significance for Iranians, considering that they had been acquainted with the sea through this port. We know such naming for other seas and ports; however, for some reasons, it is considered as an exonym for Asian Minor, which has been part of the Byzantine Empire for a long time. These reasons can be explored and discussed within the context of the ties between Muslims and the Byzantine Empire in the years before and even after the Battle of Manzikert. This study examines the continuity and changes made in the names given to the Black Sea, the reasons behind it, and the continuation of the two folk and formal names given to it.Like other bodies of water, the Black Sea has been given a number of names. It was known as the Sea of Trebizond during the early Islamic centuries due to the popularity of the Trebizond Port in the south coast of the sea. Muslims in general and Iranian and Azeri merchants in particular contributed to the boom of trade in this port. Thus, the sea was named after its most important port because of its commercial significance for Iranians, considering that they had been acquainted with the sea through this port. We know such naming for other seas and ports; however, for some reasons, it is considered as an exonym for Asian Minor, which has been part of the Byzantine Empire for a long time. These reasons can be explored and discussed within the context of the ties between Muslims and the Byzantine Empire in the years before and even after the Battle of Manzikert. This study examines the continuity and changes made in the names given to the Black Sea, the reasons behind it, and the continuation of the two folk and formal names given to it.https://tuhistory.tabrizu.ac.ir/article_16126_947d84b1e20cd4071755f9c1a009c81c.pdf